Abstract
Monografia autorska Małgorzaty Wałejko stanowi obszerne dzieło na temat możliwości i potrzeby integrowania w dziele wychowania dwóch zasadniczych wymiarów ludzkiej egzystencji: samotności i wspólnotowości.Przesłanie to jest przekazane przez Autorkę w sposób niezwykle oryginalny.Można powiedzieć, że pośród badaczy świata humanistyki mało kto pisze w ten sposób.Cóż to za sposób?O niepowtarzalnej wartości i oryginalności sposobu tworzenia recenzowanej pracy decydują -w mojej opinii -poniżej przedstawione walory.Po pierwsze: Autorka tworzy dzieło przepojone myślą filozoficzną, w którym widoczny jest jej wysiłek fenomenologiczno-hermeneutyczny, związany z dociekaniem istoty samotności oraz wspólnotowości oraz odczytywaniem nadawanych im indywidualnie i kulturowo znaczeń.Z tej racji poważnego wysiłku intelektualnego i duchowego wymaga również czytanie tej pracy.Czytelnik, który chce zrozumieć drogę dochodzenia Autorki do kolejnych odkryć, musi zdobyć się na kontemplowanie (a nie szybkie czytanie) przedstawianych treści.Z tego względu praca ta wymaga podobnego trudu studiowania jak na przykład filozoficzne dzieło Karola Wojtyły Osoba i czyn, które nie sposób przeczytać "jednym tchem", a do którego zresztą Autorka odwołuje się na kartach swojej pracy wielokrotnie.Po drugie: w recenzowanej pracy znaczącym jej elementem stała się myśl teologiczna.Autorce nie chodziło jednak o to -jak sądzę -by nadać swojemu dziełu częściowo charakter teologiczny, ale, by czerpiąc z myśli teologicznej, w sposób maksymalnie pełny skorzystać z wszystkich możli-