Abstract
W artykule zostały scharakteryzowane przejawy duchowości dostrzeżone w biografii Zbigniewa Marka – polskiego profesora, teologa, pedagoga, jezuity. Wydobycie ich stało się możliwe dzięki sięgnięciu do mów pogrzebowych oraz autonarracji poprzez wskazanie kontekstów życia i działania umożliwiających rozumienie doświadczenia. Wykazano, że jest to duchowość głęboko zakorzeniona w tradycji ignacjańskiej, którą charakteryzują zasady cura personalis i magis. Zostały one wyrażone w takim zakorzenieniu w Bogu, które pozwala dostrzegać potencjał własny i innych ludzi, wychodzić naprzeciw ich problemom, szukać nowych rozwiązań, motywować do wartościowego życia. W wymiarze teoretycznym takie rozumienie duchowości zostało opisanew pedagogice Dobrej Nowiny w perspektywie katolickiej, pedagogice towarzyszenia w tradycji ignacjańskiej oraz pedagogice świadectwa w perspektywie kerygmatyczno-antropologicznej.