Abstract
Janusz Korczak pielęgnował i wzbogacał przez całe życie swoją duchowość, stając się osobą coraz bardziej uduchowioną poprzez czerpanie z bogactwa judaizmu, chrześcijaństwa, buddyzmu i hinduizmu, przy czym największe znaczenie miała dla niego religijna tradycja judaistyczna, stanowiąca jego dziedzictwo rodzinne. Był on teoretykiem i praktykiem wychowania oraz pisarzem – i w tych trzech wymiarach przejawia się jego religijność w odniesieniu do działalności pedagogicznej. Wskazuje na to analiza semantyczna przekazów biograficznych wychowanków, współpracowników i innych osób, z którymi Doktor pozostawał w bliskich relacjach, oraz napisanych przez niego tekstów.