Abstract
Artykuł analizuje dwoisty charakter wyobraźni w kontekście jej aretologicznych i wychowawczych implikacji. Wyobraźnia, jako zdolność wspierająca rozwój intelektualny, emocjonalny i moralny, potrafi inspirować twórczość, pobudzać refleksję orazsprzyjać pozytywnym zmianom psychicznym i społecznym. Gdy zaś pozostaje nieokiełznana, bywa źródłem zniekształceń poznawczych, fałszywych wspomnień, ucieczki od rzeczywistości oraz problemów emocjonalnych. Autor podkreśla znaczenie odpowiednio ukierunkowanego (samo)wychowania w rozwijaniu dojrzałego i świadomego korzystania z wyobraźni, co jest szczególnie istotne w dobie dynamicznego rozwoju technologii cyfrowych oraz postępującej mediatyzacji życia. W artykule wspomniano, jak wspierać konstruktywne formy wyobraźni i przeciwdziałać jej negatywnym przejawom.