Abstract
Bu çalışmada, Türkçenin ikinci/yabancı dil olarak öğretiminde öğrenme ortamında kullanılan ayaküstü konuşma, kısa konuşma vb. olarak bilinen ayaküstü sohbetlere yönelik öğretici görüşlerini ortaya koymak amaçlanmıştır. Nitel araştırma yöntemiyle yürütülen çalışma, olgubilim deseniyle gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın çalışma grubunu Türkçeyi ikinci/yabancı dil olarak öğreten ve TÖMER bünyesinde görev yapan 14 öğretici oluşturmaktadır. Veriler yarı yapılandırılmış görüşme formu aracılığıyla toplanmış ve içerik analizi yöntemiyle çözümlenmiştir. Elde edilen bulgular, ayaküstü sohbetlerin öğreticiler tarafından çoğunlukla dersin giriş aşamasında dikkat çekme, kaygı ve stresi azaltma, derse geçişi yumuşatma ve öğrenmeye hazırlama amacıyla kullanıldığını göstermektedir. Ayrıca ayaküstü sohbetlerin öğrenicilere doğal dil kullanımına dayalı sözlü pratik fırsatları sunduğu, konuşmaya katılımı, iletişimsel güveni ve akıcılığı desteklediği belirlenmiştir. Bulgular, bu uygulamaların sınıf içi etkileşimi güçlendirdiğini, öğretici–öğrenici ilişkisini geliştirdiğini ve özellikle farklı kültürel arka planlardan gelen öğrenicilerde aidiyet hissini desteklediğini ortaya koymaktadır. Sonuç olarak ayaküstü sohbetin uygun stratejilerle desteklendiğinde Türkçenin ikinci/yabancı dil olarak öğretiminde konuşma becerisini ve sınıf içi etkileşimi güçlendiren işlevsel bir pedagojik uygulama olduğu görülmüştür.