Abstract
W polskich warunkach na wielu obszarach ewaluacja odchodzi od ponad stuletnich tradycji społecznych badań stosowanych, których głównym celem jest wspieranie rozwoju. Określenia ewaluacja często się nadużywa, zastępując tym pojęciem inne metody diagnostyczne, takie jak: pomiar, parametryzacja, akredytacja, audyt, ocena. Niesłusznie przypisuje się ewaluacji funkcje kontrolne i biurokratyczne, pomijając jej potencjały animacyjne, uspołeczniające, motywujące czy formatywne. W ten sposób traci ona społeczne zaufanie i przyjmuje formę działań pozornych, a więc takich, które wbrew założeniom nie realizują zakładanych celów ani nie spełniają założonych i określonych jej tożsamością funkcji, choć przebiegają zgodnie z procedurami przyjętymi przez zleceniodawców.