Abstract
Artykuł traktuje o ciągle aktualnym i trudnym do rozwiązania problemie relacji pomiędzy prawem stanowionym a moralnością. Rozważania koncentrują się głównie na problemie stanowienia takiego prawa, które może stać się systemem norm przyjętych w sumieniu przez jej adresatów – a więc uzyskać tym samym najwyższy poziom obowiązywania. W tej perspektywie autor analizuje niektóre wypowiedzi Konferencji Episkopatu Polski odnoszące się do prawa stanowionego.