Abstract
Punktem wyjścia analizy jest spostrzeżenie, że „oskarżenia o populizm” w istocie odsłaniają kryzys demokracji, w którym część ludu uznaje się za niezdolną do głosowania. Autorska śledzi źródła i odmiany interpretacji populizmu, ukazując podobieństwa i różnice w procesach odrzucania „głosu ludu” w logice totalitarnej i demokratycznej. Ukazując problematyczność stygmatyzacji współczesnego populizmu, w toku analizy dyskutuje tezę, głoszącą że „populiści” mogą być bliżsi ideałowi „obywatela” niż współczesne, wykorzenione, elity.