Abstract
Punktem wyjścia artykułu są pierwotne napięcia pomiędzy wyznawcami judaizmu i chrześcijaństwa. Autor na ich tle ukazuje historyczny przełom we wzajemnych relacjach judeochrześcijańskich, który nastąpił po Soborze Watykańskim II. Umożliwił on wkroczenie judaizmu i chrześcijaństwa w drogę braterstwa i dialogu. W przekonaniu autora było to możliwe za sprawą wysiłków papieży (tj. Jana Pawła II, Benedykta XVI i Franciszka) oraz wspólnych instytucji i organizacji chrześcijańsko-żydowskich. Autor podkreśla również, że relacje chrześcijańsko-żydowskie cechuje wzajemne poszanowanie przy jednoczesnym zachowaniu własnej tożsamości i wierności swojej tradycji religijnej i duchowej. Na zakończenie artykułu zostały przedstawione osobiste doświadczenia autora w dialogu chrześcijańsko-żydowskim.