Abstract
Autorka, wychodząc od wskazania różnych ujęć i funkcji religii,dowodzi, że współczesnego człowieka Zachodu nadal można uznać za homo religiosus, a religia nie traci na swoim znaczeniu w świecie późnej ponowoczesności.Autorka, odwołując się do nauk socjologicznych, które poprzez stwarzanie nowych perspektyw badawczych, pozwalają na wyjaśnienie różnorodnych przemian religijności zachodzących we współczesnym świecie, ukazuje, że pomimo zachodzących przeobrażeń społecznych organizacji ludzkiego świata, religia wciąż ma szansę być istotną siłą społeczną i rozważa potencjalne „scenariusze przyszłości”.