Abstract
Artykuł ma na celu przedstawienie Gilberta Keitha Chestertona jakoprekursora Soboru Watykańskiego II. W artykule przyjęto następującą metodologię. Po pierwsze, dziedzictwo Soboru jest „funkcjonalnie” (i przy wykorzystaniu zapisów filozofa Soboru – Jacquesa Maritaina) zredukowane do trzech aspektów: włączenia liberalnej tradycji politycznej do katolickiej struktury, inicjacji procesu dialogu między religiami i poszukiwania specyficznego „świeckiego stylu” chrześcijańskiej duchowości. Po drugie, potwierdza się obecność tych trzech elementów w myśli i pismach Gilberta Keitha Chestertona.