Abstract
Prawa człowieka stały się instrumentem “Postępu”, rozumianego jako licencja na zaspokojenie wszelkich ludzkich pragnień, w służbie “Utopii”, rozumianej jako sytuacja, w której wszystkie prawa człowieka są w pełni zrealizowane. Rada Europy i inne podobne organizacje stały się wygodnymi forami legitymizowania i prawnego sankcjonowania tych aspiracji. Efektem jest niepowstrzymana proliferacja praw człowieka, żądanie ich amalgamacji poprzez uznanie wszystkich praw za tak samo kategorycznie obowiązujące, jak prawa obywatelskie i polityczne, zaś ostatecznie – trywializacja praw człowieka. Tymczasem Kościół Katolicki ma coś ważnego do powiedzenia w odniesieniu do wszystkich najważniejszych punktów debaty w tej kwestii. Lecz jego przedstawiciele często zachowują się pasywnie we wszystkich tych rozmaitych ciałach eksperckich Rady Europy i innych podobnych organizacji, gdzie wykuwa się tak rozumiany „Postęp”. Artykuł postuluje zmianę tego podejścia.