Abstract
Niniejszy artykuł analizuje postliberalizm wyłaniający się na amerykańskiej prawicy politycznej i jego relację z węgierskim postliberalizmem powiązanym z Viktorem Orbánem i jego partią rządzącą – Fidesz. Sukces wyborczy, jaki odniósł na Węgrzech Orbán, i przeprowadzona przez niego transformacja Węgier w postliberalną „chrześcijańską demokrację” obudziły zainteresowanie tym państwem wśród wielu społecznych konserwatystów w USA. Dla Amerykanów należących do postliberalnej prawicy rząd Orbána jest wzorem w tym sensie, że ich zdaniem węgierski premier dokonał tego, czego nie potrafiła dokonać amerykańska prawica: uniemożliwił liberałom i postępowcom zawłaszczanie instytucji państwowych i wielkich korporacji. Zainteresowanie amerykańskich postliberałów Orbánem doprowadziło kilku z nich do złożenia mu wizyty, a także do podjęcia decyzji o zorganizowaniu konferencji Conservative Political Action Conference w 2022 r. w Budapeszcie. Niniejszy artykuł przygląda się powodom, dla których tak wielu amerykańskich konserwatystów zaczęło podziwiać postliberalny reżim Orbána na Węgrzech, czego się od niego nauczyli i czy amerykańscy konserwatywni działacze i politycy wprowadzają obecnie w życie nieliberalizm w stylu Orbána na amerykańskim gruncie. Artykuł analizuje wypowiedzi postliberalnych konserwatywnych dziennikarzy, intelektualistów i aktywistów amerykańskich opowiadających się za Orbánem, badając przyczyny ich antypatii do liberalizmu, podziwu dla Orbána i pragnienia sprowadzenia do Ameryki postliberalnych rządów w stylu Orbána. Aby ustalić, czy węgierski postliberalizm jest obecnie praktykowany przez konserwatywnych polityków i aktywistów amerykańskich, artykuł bada działalność konserwatywnego aktywisty Christophera Rufa, ustawodawstwo uchwalone przez gubernatora Florydy Rona DeSantisa, oraz rosnącą popularność postliberalnego, populistycznego kandydata republikanów Blake’a Mastersa, co do których niekiedy uważa się, że inspirują się Orbánem. Amerykańscy postliberałowie mają różne powody odrzucenia liberalizmu i różne pomysły na to, jak miałoby wyglądać postliberalne społeczeństwo. Niektórzy są zdania, że problem tkwi w podstawach liberalizmu, które czynią z wolności „fałszywego boga”, a tym samym zachęcają do zachowań antytetycznych wobec dobra wspólnego. Łączy ich przekonanie, że neutralne politycznie i religijnie państwo liberalno-demokratyczne upada, więc przyszłe rządy zachodnie będą nieliberalne, zaś instytucje państwowe i korporacje zostaną zdominowane przez „przebudzonych” postępowców albo konserwatystów społecznych. Artykuł konkluduje, że amerykańscy postliberałowie niewiele wiedzą o Węgrzech i ich kulturze i nie próbują powielać w USA rządów w stylu Orbana. Mimo to premier Węgier jest postacią inspirującą dla postliberalnej prawicy, a coraz większa liczba republikańskich polityków przyjmuje postliberalny styl rządzenia, w którym wykorzystują oni siłę państwa do wywierania presji na tych, których uważają za swoich wspólnych wrogów, oraz do usuwania postępowców ze stanowisk w instytucjach państwowych.