Abstract
W 2018 roku w Iranie doszło do serii powstań ludowych, przy czym szczególnie widoczne było niezadowolenie wśród mniejszości sunnickiej na peryferiach Iranu. W miarę zbliżania się wyborów prezydenckich w 2021 r., gdy preferowani kandydaci irańskich sunnitów zostali zdyskwalifikowani przez państwo, wzmogło się ryzyko przemocy sunnickiej. Jednak ich lojalność polityczna uległa zmianie, co doprowadziło do powszechnego poparcia dla Ebrahima Raisiego, szyickiego dogmatycznego duchownego. Niniejszy artykuł analizuje rolę sunnitów w tych wyborach, pokazując, w jaki sposób aktorzy i instytucje religijne mobilizowały czynniki w kampanii politycznej. W trakcie kampanii sunnickie elity skupiały się wyłącznie na alokacji władzy w określonych elitarnych grupach, ignorując żądania zwykłych sunnitów, by zaradzić nierównościom. Cały proces ilustruje elastyczność podejmowania decyzji politycznych przez irańskich sunnitów i ich zdolność do osiągania porozumień. W związku z tym dochodzę do wniosku, że zmiana lojalności sunnitów może być lepiej zrozumiana jako polityczny kompromis niż jako epokowa zmiana paradygmatu.