Abstract
Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie czytelnikowi czym charakteryzują się postawy kolejno miłosierdzia i racji stanu w kontekście wydarzeń mających miejsce na pograniczu polsko-białoruskim, jaki szerzej określany jest kryzysem humanitarnym. Przedstawione zostaną motywacje jakie stoją za przytoczonymi postawami. W artykule zostanie zweryfikowana hipoteza stanowiąca, iż postawa miłosierdzia nie zawsze jest możliwa do realizacji, kiedy to zagrożone jest państwo i jego obywatele, ponieważ władza stojąca na czele tych obywateli ma za zadanie ich ochronę, a dopiero później udzielanie ewentualnej pomocy innym. Obie postawy są zestawione ze sobą. Metodą badawczą jaką zastosowano w pisaniu owego artykułu była metoda empiryczna. Artykuł został podzielony na poszczególne rozdziały. W artykule zostały przedstawione wyniki badań, w ramach których ustalono, że miłosierdzie jest możliwe tylko przez pojedynczych ludzi, a racja stanu jest to postawa jaką kierują się rządzący, w ramach której dążą do bezpieczeństwa obywateli i państwa. Władze państwowe mogą jedynie wspierać działania poszczególnych ludzi czynionych w myśli miłosierdzia. Jednak należy podkreślić, że obecnie zauważalne są dwie postawy miłosierdzia – faktycznego i fasadowego.