Abstract
Współczesny kontekst życia sprzyja pogłębieniu refleksji na temat ojczyzny. Żyjemy w czasach, w których idea ojczyzny na nowo odżywa w naszej świadomości, budzi w nas troskę o to, co jest z nią związane, co sprzyja jej bezpieczeństwu i rozwojowi oraz życiu w pokoju. Święta liturgia, nie deprecjonując ojczyzny ziemskiej, zaszczepia oraz gruntuje w uczniach Chrystusa wiarę w życie wieczne w domu Ojca, w którym jest mieszkań wiele (por. J 14,2). Tę ojczyznę przygotowaną dla wierzących w niebie liturgia Kościoła nazywa wieczną lub prawdziwą – taką więc, do której wierzących prowadzi Jezus, Prekursor życia szczęśliwego w niebie. Według przeanalizowanych w niniejszym artykule tekstów Mszału, zadanie stawiane uczniom Chrystusa polega na tym, by przebywanie i życie na ziemi przybierało znamiona drogi prowadzącej do ojczyzny niebieskiej.