Abstract
Utworzone w maju 1948 r. Państwo Izrael określiło nowe ramy prawne dla Kościołów znajdujących się na jego terytorium. W Deklaracji Niepodległości zagwarantowano wolność wyznania i kultu dla wszystkich obywateli. Jednakże od samego początku pojawił się problem w odniesieniu do Żydów, którzy przeszli na chrześcijaństwo, a których należało objąć opieką duszpasterską, posługując się w tym celu także w liturgii językiem hebrajskim. Wśród pionierów znaleźli się ojcowie: Jean-Roger Héné AA, Joseph Stiassny NCD i Bruno Hussar OP. Pewna niechęć ze strony duchowieństwa arabskiego i europejskiego została przezwyciężona poparciem ze strony zarówno miejscowej hierarchii, jak i watykańskiej. 11 lutego 1955 r. Dzieło Świętego Jakuba zostało zatwierdzone ad experimentum ad annum, a po roku próby 11 lutego 1956 r. Patriarcha zatwierdził jego statuty. Pionierzy Dzieła widzieli w tym wydarzeniu powrót do początku, kiedy to pierwszą kościelną wspólnotą była jerozolimska gmina judeochrześcijańska. Ta próba odtworzenia Kościoła początków miałaby przywrócić element hebrajski utracony w historycznym rozwoju Kościoła. Zagadnieniem do rozstrzygnięcia pozostaje jego kształt i sposób realizacji.