Abstract
Artykuł dotyczy nauczania Pisma Świętego przyjętego w Towarzystwie Jezusowym na terenach Rzeczypospolitej Obojga Narodów od chwili wprowadzenia zakonu do poł. XVII w. W tekście poddano analizie sposoby realizacji nauczania Pisma Świętego, uwzględniając zarówno kontekst edukacyjny, jak i duszpasterski. W oparciu o metodę analizy historyczno-dokumentacyjnej omówiono źródła rękopiśmienne: wykłady Baltazara Wolboriusza i Tomasza Bolesławiusza, uczniów Konstantego Szyrwida SJ, oraz Ratio studiorum i inne dokumenty zakonu. Artykuł rekonstruuje metody dydaktyczne oraz podkreśla znaczenie biblistyki w formacji jezuickiej, zwłaszcza w kontekście konfrontacji z protestantyzmem. Szczególną uwagę poświęcono działalności Konstantego Szyrwida SJ jako wykładowcy Akademii Wileńskiej. Podjęto także próbę uzupełnienia luki badawczej dotyczącej tradycji nauczania biblistyki w XVII-wiecznym zakonie jezuitów. Ostatnia część artkułu przedstawia rękopisy wykładów Pisma Świętego z I poł. XVII w.: Tomasza Bolesławiusza i Baltazara Wolboriusza z Poznania.