Abstract
Biorąc pod uwagę debaty przed i po Soborze Nicejskim (325), artykuł ten uwypukla rozwój dogmatu trynitarnego w okresie patrystycznym. Przedstawienie Trójcy Osób Boskich w jedności ich natury w pierwszej części uwypukla rozwój doktryny trynitarnej wokół Boga Ojca jako początku bez początku (archē anárchos). W kolejnej części omówiono boskość Drugiej Osoby Boskiej jako przedwiecznie zrodzonego Syna i przedstawiono ożywioną debatę teologiczną wokół arianizmu, zwłaszcza po wprowadzeniu terminu homoousios (współistotny) do Symbolu Nicejskiego (325). Zauważono, że św. Atanazy i inni biskupi, a także wielu wiernych świeckich, uważali ten termin za nazbyt filozoficzny, niebiblijny i obciążony gnostyckimi interpretacjami. Artykuł kończy się przedstawieniem Ducha Świętego, który jako Trzecia Osoba Boga – wbrew błędnej doktrynie pneumatomachii – zwłaszcza za sprawą Ojców Kapadockich, uznawany jest za Pana i Dawcę życia.