Abstract
Słowiańscy Apostołowie Cyryl i Metody pozostawili w IX w. Europie wielki skarb – duchowe braterstwo, równość i jedność w różnorodności wielu narodów. Owo dziedzictwo z okresu niepodzielonego chrześcijaństwa nigdy nie straciło swojej mocy ani siły oddziaływania. Przypominali o tym wyraźnie zwolennicy cyrylometodiańskich idei zjednoczeniowych w dobie wzrastającej wrażliwości ekumenicznej w pierwszej połowie XX w. w Welehradzie. Celem niniejszego artykułu jest teologiczna wykładnia istotnych aspektów projektu dialogicznego Kongresów Welehradzkich, podczas których główną rolę odegrali katolicy rzymscy i wschodni oraz wyznawcy prawosławni tradycji moskiewskiej. W pierwszej części zwrócono uwagę na proces historycznej debaty teologicznej i ekumenicznej. Druga część dotyczy liturgicznego źródła tradycji Kościoła, które we właściwy sobie sposób jednoczy wiernych. W trzeciej części został podjęty temat unii kościelnych, stanowiący od dawna element sporu i kontrowersji w dialogu. W czwartej części wskazano na podstawy trwałej i odpowiedzialnej perspektywy zjednoczeniowej.