Abstract
Na przestrzeni ostatnich lat znaczenia nabiera problematyka roli człowieka w jego relacjach ze środowiskiem. Wyrazem postępujących zmian jest chociażby stopniowe poszerzanie dorobku legislacyjnego przewidującego pewne uprawnienia podmiotowe jednostki, których realizacja ma istotne znaczenie dla osiągania celów stawianych ochronie środowiska. Na tym tle uzasadnione są także rozważania dotyczące gospodarczych oraz aksjologicznych uwarunkowań działań określanych mianem ochrony środowiska. Celem niniejszego opracowania jest wskazanie antropocentrycznych podstaw oraz aksjologicznych źródeł zachowań ujmowanych zbiorczo jako ochrona środowiska.