Abstract
Przedmiotem artykułu jest rekonstrukcja najważniejszych założeń feminizmu rdzennych ludów (Indigenous feminism) na gruncie koncepcji Joyce Green, w ślad za Janice Monk, ich aplikacja na grunt klasycznej refleksji nad krajobrazem w kontekście genderowym, a w końcu próba sformułowania postulatów badawczych w kwestii możliwości studiowania kina kobiet aborygeńskich w tej perspektywie na przykładzie filmów kanadyjskiej reżyserki Darlene Naponse.
Punktem wyjścia jest założenie, że kobiece i rdzenne doświadczenia krajobrazu mają swoją specyfikę kulturową, a kino tworzone przez reżyserki reprezentujące Pierwsze Narody (First Nations) rozumiane jest nie tylko jako medium reprezentacji, ale także jako forma ekspresji kulturowej, jako manifestacja praktyk zaangażowania i aktywizmu w przestrzeni społecznej. Najważniejsze kwestie, które ten kinowy krajobraz kumuluje, to tożsamość, kolonializm, rasa, struktury patriarchalnej, polityka i ekologia.
Artykuł ma na celu odpowiedź na następujące pytania: (1) Jakie rodzaje kobiecych doświadczeń są pośredniczone przez kinowe krajobrazy? (2) Jaka jest rola i siła rdzennych krajobrazów filmowych w obiegu lokalnym i globalnym.