Abstract
Odnotowywana wysoka częstość występowania samobójstw w Polsce i na świecie wiąże się ze zwiększoną potrzebą niesienia wsparcia osobom przeżywającym utratę bliskich spowodowaną targnięciem się na własne życie. W tym kontekście szczególnie niepokojący jest obserwowany w ostatnich latach wzrost liczby zachowań samobójczych w grupie dzieci i młodzieży. W literaturze podkreśla się trudność prowadzenia dialogu o odebraniu sobie życia przez bliską osobę, a także skłonność do wykluczania z rozmów tego tematu i jego stygmatyzacji. Tymczasem badania poświęcone analizie roli tworzenia narracji o omawianym doświadczeniu wskazują, że możliwość opisania uczuć i przeżyć i podzielenie się nimi z otoczeniem ma korzystny wpływ na sposób przechodzenia żałoby. Celem artykułu jest rozważenie korzyści i trudności związanych z dzieleniem utraty bliskiej osoby w wyniku samobójstwa w kontekście przeżywania żałoby przez dzieci i młodzież. W odpowiedzi na postawiony problem badawczy przeprowadzony został systematyczny przegląd literatury przedmiotu, który wzbogacony jest odwołaniami do świadectw ludzi przeżywających omawianą utratę. Na podstawie zgromadzonych materiałów sformułowane zostały spostrzeżenia istotne dla praktyki udzielania wsparcia dzieciom i młodzieży dotkniętym utratą bliskiej osoby spowodowaną samobójstwem.