Abstract
Artykuł podejmuje problem wpływu samotności na rozwój zaburzeń odżywiania u młodzieży. Samotność w okresie adolescencji uznana została za istotny czynnik ryzyka dla występowania problemów emocjonalnych, w tym niskiej samooceny, zniekształconego obrazu ciała i trudności w regulacji emocji. Celem opracowania jest analiza psychologicznych i społecznych mechanizmów, poprzez które osamotnienie wpływa na kształtowanie nieprawidłowych nawyków żywieniowych. W artykule omówiono m.in. emocjonalne jedzenie, zaburzenia dysmorficzne, presję mediów społecznościowych, a także negatywne wzorce rodzinne i rówieśnicze. Autor wskazuje, że brak wsparcia społecznego prowadzi do pogłębienia izolacji oraz kompensacyjnych zachowań wobec jedzenia i ciała. Wyniki analizy sugerują, że długotrwałe współwystępowanie samotności i zaburzeń odżywiania może prowadzić do trwałych trudności emocjonalnych i zdrowotnych w dorosłości. Artykuł podkreśla znaczenie terapii poznawczo-behawioralnej, edukacji psychologicznej, interwencji rodzinnych i rozwijania umiejętności społecznych jako skutecznych strategii terapeutycznych. Zwraca również uwagę na konieczność wczesnej profilaktyki oraz dalszych badań nad tym zjawiskiem, by minimalizować jego długofalowe skutki psychofizyczne w życiu dorosłym.