Abstract
Homeschooling (edukacja domowa) w Polsce jest stosunkowo nowym zjawiskiem. W różnych grupach społecznych budzi skrajne emocje. Zwolennicy podkreślają przede wszystkim indywidualizację nauczania, która jest cechą konstytutywną edukacji domowej. Przeciwnicy zaś koncentrują się na obawie niedostosowania społecznego wychowanków. W takiej sytuacji rodzi się pytanie o istotę i potrzebę edukacji domowej, a dokładniej o jej możliwości i ograniczenia dla dobrostanu psychicznego podopiecznych. Cel artykułu sprowadza się do uzyskania odpowiedzi na tę kwestię. Pewne wątpliwości na ten temat rozwiewa literatura przedmiotu, z której korzystałam w opracowywaniu postawionego problemu. Sformułowane wnioski wsparłam również wynikami autorskich obiektywistycznych badań jakościowych. Szczególnie zaś wykorzystałam w niniejszej analizie te wątki badań własnych, które odnoszą się do dobrostanu uczniów w edukacji domowej. W rezultacie otrzymałam obraz edukacji domowej jako wspierającej dobrostan psychiczny ucznia, zwłaszcza tego, który poczucie tego dobrostanu utracił w trakcie trwania nauki szkolnej. Tekst nie wyczerpuje podjętego zagadnienia, stanowi jednak pewien punkt wyjścia w pogłębianiu problemu poczucia dobrostanu psychicznego ucznia w edukacji domowej.