Abstract
Artykuł analizuje formację religijną młodzieży w epoce mediów cyfrowych z perspektywy personalizmu chrześcijańskiego i humanizmu Franciszka Salezego. Punktem wyjścia jest teza, że media cyfrowe funkcjonują nie tylko jako narzędzia komunikacji religijnej, lecz również jako środowisko kulturowe i formacyjne kształtujące wiarę, tożsamość, relacje oraz doświadczenie wspólnoty młodych ludzi. Pod względem metodologicznym opracowanie łączy hermeneutykę źródeł, komparatystykę teologiczną i analizę dyskursu, zestawiając badania nad religią cyfrową, mediatyzacją religii i religijnością młodzieży z personalizmem Emmanuela Mouniera i Karola Wojtyły. Analiza wskazuje zarówno na potencjał formacyjny religii cyfrowej, jak i na jej strukturalne ograniczenia, zwłaszcza fragmentaryzację doświadczenia religijnego, dominację afektywności i widzialności, selektywną konsumpcję treści religijnych oraz uwarunkowane algorytmicznie formy wyboru. Personalizm chrześcijański zostaje przedstawiony jako rama hermeneutyczna i kryterium krytyczne pozwalające ocenić, czy cyfrowe praktyki religijne wspierają integralny rozwój osoby jako bytu relacyjnego, wolnego i odpowiedzialnego. Humanizm Franciszka Salezego uzupełnia tę perspektywę poprzez podkreślenie stopniowego charakteru rozwoju, pedagogicznej łagodności oraz integracji rozumu, woli i afektywności. Artykuł prowadzi do wniosku, że perspektywa personalistyczna i salezjańska umożliwia krytyczną, a zarazem konstruktywną teologiczną ocenę religijności młodzieży oraz wskazuje kierunki odpowiedzialnej formacji religijnej w kulturze cyfrowej.