Abstract
Życie w powołaniu oznacza dla nas wejście w okres, gdzie następuje wzajemne splatanie się natchnienia Bożego z zamysłem ludzkim.Podjęcie tego życiowego dialogu, w którym powołanie i pójście za Jego głosem nie są dla nas epizodami, ale doświadczeniem stałego kroczenia za Chrystusem (por.Ratio SDB 307).To kroczenie właśnie za Nim, stałe i z pewnością często zaskakujące stanowi rytm naszego seminaryjnego życia.Spotykanie Boga w sakramentach, liturgii i w drugim człowieku to dla nas wszystkich wezwanie do przemiany naszego życia i ubogacania go poprzez to wszystko, co Bóg nam daje.Formacja seminaryjna, którą przeżywamy -ludzka, duchowa, intelektualna i duszpasterska potrzebuje uporządkowania i czasu.Stąd okres naszego przebywania w seminaryjnych murach, w których staramy się tworzyć klimat modlitwy, zaufania i współodpowiedzialności.Pomocą dla nas są wszyscy, którzy wspierają nasze dążenia do rozwoju pełni człowieczeństwa, do wzrostu naszej świętości.