Abstract
Współczesna, zachodnioeuropejska myśl społeczna stroni od prób opisania przestrzeni społecznej za pomocą kategorii „narodu”. Tymczasem, jak przekonują liczni polscy myśliciele podejmujący zagadnienie społecznego wymiaru istnienia człowieka, właściwie rozumiane pojęcie narodu pozwala wyjaśnić i uporządkować wiele fenomenów życia wspólnotowego. Niniejszy artykuł jest próbą syntetycznego ukazania tego, jak ujmowana jest rzeczywistość narodu w pracach najwybitniejszych przedstawicieli szeroko rozumianej polskiej myśli personalistycznej.