Abstract
Wychowanie dzieci jest najpoważniejszym obowiązkiem, a zarazem prawem rodziców. Rodzina nie może zrezygnować z bycia miejscem wsparcia, towarzyszenia, prowadzenia. Wszyscy inni uczestnicy procesu wychowawczego działają poniekąd w imieniu rodziców, w oparciu o ich zgodę, a w pewnej mierze nawet na ich zlecenie. Szkoła nie zastępuje rodziców, lecz powinna być wobec nich komplementarna. W takiej sytuacji szczególny nacisk kładzie się na wywiązanie się z podjętych zobowiązań, na sprostanie oczekiwaniom wyrażonym w akcie zaufania. Zaufanie odnosi się do działań innych osób i wiąże się z wyrażeniem przekonań w działaniu.