Abstract
Wykluczenie uczniów z lekcji religii w sytuacji nauczania indywidualnego spowodowanego chorobą przewlekłą to realne ryzyko. Dlatego w artykule przeanalizowano możliwości wynikające z aktualnie obowiązujących przepisów pomagających temu zaradzić. Dokonano też analizy możliwości leżących w gestii nauczycieli, które zwiększałyby dostępność do prowadzonych przez nich lekcji religii uczniom, którzy ze względów zdrowotnych nie mogą chodzić do szkoły. Artykuł zawiera również wybrane przykłady dobrych praktyk oraz rekomendacje, które mogą stać się inspiracją do praktycznych implikacji założeń edukacji włączającej w odniesieniu do uczniów z chorobami, a także przebywających na kwarantannie.