Abstract
Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie refleksji teologicznej ks. Giovanniego Moiolego na temat relacji Starego Testamentu do Nowego Testamentu i jego znaczenia dla wierzących w Chrystusa. Ksiądz Moioli jest jednym z wybitniejszych i rozpoznawalnych włoskich teologów oraz przedstawicielem tzw. mediolańskiej szkoły teologicznej. Choć zmarł przedwcześnie w 1984, pozostawił po sobie znaczące dziedzictwo teologiczne z chrystologii, duchowości i chrześcijańskiej pokuty. Moioli zagadnieniu podjętemu w artykule nie poświęcił odrębnej i systematycznej pracy. Jednak pojawia się ono z pełną jasnością w jego różnych pismach. Autor artykułu, analizując problem badawczy, umieścił go w perspektywie biblijnej, dogmatycznej i duchowej. Podejście biblijne skupia się na wyjaśnieniu problemu za pomocą modelu podmiotowego, integralnego i przedmiotowego. Podejście dogmatyczne przedstawia odpowiedź chrześcijan na heterodoksyjne poglądy podważające Stary Testament. Również odnosi się ono do poglądów Rudolfa Bultmanna, jak i do koncepcji Moiolego o wyjątkowości Chrystusa. Podejście duchowe opiera się na trzech zasadniczych kategoriach odnoszących się do pamięci, wiary i nawrócenia. Księgi Starego i Nowego Testamentu jednają się w Chrystusie i zwracają się ku osobie Słowa Wcielonego.