Abstract
Artykuł podejmuje problem właściwego rozumienia katolickiej teologii judaizmu. Postrzeganie Izraela w Bożej ekonomii zbawienia może bowiem opierać się na różnych modelach teologicznych, np. „teologię zastępstwa” (supersesjonizm), „teologię dwóch przymierzy” (dyspensacjonalizm) lub „teologię włączenia”. Ten ostatni model, odwołujący się do Pawłowego obrazu drzewa oliwnego (Rz 11, 16–24), wydaje się najtrafniej oddawać niełatwą wzajemną relację Kościoła i Synagogi, a także może stanowić fundament budowania wyważonego spojrzenia na judaizm w aktualnej refleksji teologicznej.