Abstract
Opracowanie analizuje wkład Jana Chryzostoma w teologiczne i duszpasterskie rozumienie charyzmatów w Kościele. Opierając się na jego pismach egzegetycznych i homiletycznych, podkreśla pragmatyczne ramy, w których Chryzostom interpretuje rozwój, przemiany i duszpasterskie znaczenie charyzmatów od czasów apostolskich aż po jemu współczesną epokę historyczną. Uznając zanik pewnych nadzwyczajnych przejawów działania Ducha Świętego obecnych we wczesnym Kościele, Chryzostom twierdził, że wspólnota chrześcijańska jego czasów wciąż była świadkiem znaków i cudów o jeszcze większej głębi duchowej – moralnego nawrócenia wierzących, siły Kościoła oraz przemieniającej mocy życia sakramentalnego. Jego refleksje, naznaczone wrażliwością duszpasterską i świadomym dystansem do wszelkich sensacji, oferują spójną teologię charyzmatów opartą na Piśmie Świętym, czerpiącą z doświadczenia kościelnego i zorientowaną na praktyczne potrzeby wiernych. Przeprowadzona analiza pokazuje, w jaki sposób pragmatyczne podejście Chryzostoma może ubogacić współczesne dyskusje na temat natury i funkcji charyzmatów w Kościele.