Abstract
Artykuł analizuje symbolikę wody w Starym Testamencie jako ambiwalentnego znaku życia i śmierci, odczytanego w perspektywie chrześcijańskiego chrztu. Punktem wyjścia są teksty o stworzeniu, potopie, przejściu przez morze i Jordan oraz oczyszczeniu Naamana. Motywy wody i przejścia ukazują stały schemat Bożego działania: przez chaos i zagrożenie prowadzi On do życia, oczyszczenia i przymierza. W świetle Nowego Testamentu wydarzenia te nabierają wymiaru typologicznego, wskazując na chrzest jako przejście przez śmierć do nowego życia w Chrystusie.