Abstract
Artykuł podejmuje analizę dialogicznej struktury liturgii chrześcijańskiej ze szczególnym uwzględnieniem celebracji Eucharystii. Punktem wyjścia jest teza, że dialogiczność jest konstytutywną cechą liturgii, wyrażającą relację między Bogiem a człowiekiem. Celem opracowania jest ukazanie biblijnych źródeł formuł dialogicznych obecnych w liturgii mszy świętej oraz określenie ich znaczenia teologicznego. W pierwszej części przedstawiono biblijne fundamenty dialogu liturgicznego, ze szczególnym uwzględnieniem struktury przymierza synajskiego (Wj 19–24), która ukazuje schemat: inicjatywa Boga – odpowiedź ludu. Następnie przeanalizowano wybrane formuły dialogiczne występujące w liturgii, takie jak „Pan z wami”, „W górę serca”, „Dzięki składajmy Panu Bogu naszemu”, aklamacje liturgii słowa oraz odpowiedzi zgromadzenia („Amen”, „Alleluja”, „Bogu niech będą dzięki”). Wykazano ich zakorzenienie w Piśmie Świętym oraz ciągłość między tradycją biblijną a liturgią Kościoła. Analiza prowadzi do wniosku, że dialog liturgiczny ma charakter teologicznie uprzywilejowany: inicjatywa należy do Boga, a odpowiedź człowieka ma wymiar wspólnotowy, performatywny i eklezjalny. Dialog ten nie tylko wyraża wiarę Kościoła, lecz także ją urzeczywistnia, aktualizując misterium zbawcze. Liturgia jawi się jako przestrzeń żywego spotkania Boga z człowiekiem, w której słowo i odpowiedź tworzą dynamiczną jedność.