Abstract
Autor podejmuje refleksję nad chrześcijańskim rozumieniem idei solidarności, odwołując się głównie do myśli Jana Pawła II i Josepha Ratzingera. Dowodzi, że solidarność w katolickim znaczeniu zakłada istnienie poczucia wspólnoty aktualnej lub potencjalnej. W tradycji oświeceniowej "zbratanie" jest ujmowane jako pierwotne w stosunku do "poznania", co czyni samą ideę braterstwa i solidarności wysoce abstrakcyjną. Chrześcijaństwo natomiast wiąże ideę braterstwa i solidarności ze "spotkaniem" konkretnego człowieka, objawieniem jego twarzy i ujawnieniem jego ropiejących ran. Przykładem jest przypowieść o Miłosiernym Samarytaninie. Istotnym wyróżnikiem obu tradycji myślenia jest odmienne odniesienie się do kwestii "dwustrefowości". W nauczaniu Jana Pawła II kierowanym pierwotnie do Polaków, ale mającym swoje odzwierciedlenie także w papieskich encyklikach, idea solidarności rozwija się w kontrze do dwóch elementów ideologii marksistowskiej: walki klas oraz "odzyskiwania" przeciwników dla wspólnoty narodowej i kościelnej, zamiast dążenia do ich zniszczenia. Pierwsze reprezentowane jest przez obecność odniesień do idei patriotyzmu, drugie, przez podkreślanie roli indywidualnego sumienia oraz nawrócenia.