Abstract
Ecclesia semper reformanda – Kościół ciągle się reformuje. Odczytywanie znaków czasu staje się warunkiem odnowy Kościoła. Jednym ze znaków czasu jest problem z językiem przekazu wiary, który utracił zdolność przemawiania do ludzi. Dlatego potrzeba współpracy wiary i kultury. Kultura jest wiec nośnikiem tego co transcendentne. Kolejny znak czasu to nadaktywność duszpasterska, której towarzyszy zanik modlitwy. Rozbudowana administracja, biurokratyzacja spłaszczają istotę Kościoła. Benedykt XVI jakby gdzie indziej upatrywał mocy oddziaływania niż tylko w liczbie podejmowanych inicjatyw duszpasterskich i administracji. Zdaniem Papieża „nie popadać w aktywizm oznacza zachowywać consideratio, perspektywę, ogląd, dogłębne spojrzenie, czas wewnętrznego bycia z Bogiem, aby z Nim i poprzez Niego sprawy rozważać, dostrzegać je i radzić sobie z nimi. Z wnętrza egzystencji przychodzący Chrystus jest możliwy do przetłumaczenia w taki sposób, aby mógł być obecny w horyzoncie zsekularyzowanego świata“. W kontekście znaków czasu rodzina jest kolejnym środowiskiem, które oczekuje wzmocnienia, a nawet przywrócenia jej tożsamości. Kwestionowany jest model tradycyjnej rodziny. To, że ludzie chcą być razem, nie oznacza związku sakramentalnego. Małżeństwo i rodzina przestają być pojmowane jako instytucje Boże. Spłaszcza się rodzinę do poziomu horyzontalnego. Dlatego, jeśli chce się wzmocnić rodzinę, nie wystarczy zadowolić się stwierdzeniem, że jest ona podstawową komórką społeczną. Sam Bóg jest Twórcą małżeństwa. Jeśli więc coś chcemy naprawiać, budować – to warto pamiętać o fundamentach.