Abstract
Księga życia stanowi motyw biblijny obecny zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie. Powszechnie przyjmuje się, że jest to wykaz osób i ich czynów, na podstawie którego ludzkość zostanie osądzona na końcu czasów. Niekiedy obraz ten funkcjonuje jako spis wiernych przeznaczonych do zbawienia. Do zagadnienia księgi życia odnoszą się również Ojcowie Kościoła, zwłaszcza św. Augustyn, który w De civitate Dei przedstawia ją jako zapis historii życia wszystkich ludzi, skonfrontowanej z przykazaniami Bożymi zawartymi w Piśmie Świętym.
Celem artykułu jest ukazanie zasadniczych wątków refleksji św. Tomasza z Akwinu na temat księgi życia, to znaczy zbadanie, czym ona jest według Akwinaty, co zawiera i jakie twierdzenia formułuje on na jej temat. Na podstawie jego dzieł systematycznych, takich jak Quaestiones disputatae de veritate, oraz komentarzy biblijnych, m.in. Super Psalmo 39, Super Ioannem czy Super Epistolam ad Hebraeos, przedstawiona zostanie wizja księgi życia nie jako sztywnego lub pozbawionego ducha rejestru osób i ich czynów, lecz jako metafora Bożej wiedzy o zbawionych, a więc samego Boga, który umożliwia człowiekowi wspólnotę życia z Sobą i do niej go zaprasza. W ten sposób podjęta zostanie próba odpowiedzi na pytanie, czy refleksja św. Tomasza z Akwinu wnosi wyjaśnienia dotyczące sensu ludzkiego istnienia.