Abstract
Celem artykułu jest systematyzacja myśli apologetycznej T. Gogolewskiego. W części pierwszej autor ukazuje jego metodologię apologetyki. Część drugą poświęca koncepcji apologetycznej J.S. Dreya w ujęcia w warszawskiego profesora. W części trzeciej przedstawia recepcję dokumentów Vaticanum II poświęconych Kościołowi z perspektywy apologetycznej. A część czwartą ocenie myśli T. Gogolewskiego. Przeprowadzone analizy pozwalają na sformułowanie następujących wniosków. T. Gogolewski zajmował się apologetyką w aspekcie metodologiczno-historycznym. Co oznacza, że badał zarówno jej dzieje, poświęcając szczególną uwagę myśli J.S. Dreya, jak i wskazywał na oryginalność i samodzielność apologetyki jako dyscypliny naukowej i nieteologicznej. Warszawski profesor, przyglądając się z bliska Vaticanum II, tłumaczył i komentował soborowe dokumenty. Najwięcej uwagi poświęcił Konstytucji dogmatycznej o Kościele Lumen Gentium oraz Dekretowi o ekumenizmie Unitatis redintegratio. W praktyce duszpasterskiej i refleksji naukowej pozostał wierny soborowemu nauczaniu, wskazując na ciągłość Tradycji. T. Gogolewski do końca uprawiał apologetyke. Widział jej sens, wskazywał na oryginalność i inność w relacji do teologii fundamentalnej. Był przekonany, że w przestrzeni kościelnej jest miejsce dla teologii fundamentalnej i nieteologicznej apologetyce naukowej.