Abstract
Celem artykułu jest zbadanie, czy formuła Koronki do Miłosierdzia Bożego („Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo…”) pozostaje zgodna z zasadami chrystologii nicejsko-chalcedońskiej oraz z normatywnym językiem liturgii Kościoła. Analiza łączy metodę filologiczno-składniową, porównawczą i dogmatyczno-hermeneutyczną. Uwzględnia źródła biblijne (Hbr 9–10; Rz 3,25), patrystyczne (Cyprian, Ambroży, Jan Chryzostom, Augustyn), euchologiczne (Kanon Rzymski, anafory wschodnie) oraz scholastyczne (Aquinas, Summa theologiae III q.48, q.83). Badanie zmierza do wykazania, że składnia frazy „ofiaruję… Bóstwo” semantycznie włącza divinitas w zakres aktu ofiarnego, co jest sprzeczne z zasadami homoousios (Nicea 325) i communicatio idiomatum (Chalcedon 451). Trzy proponowane interpretacje – enumeracyjna, idiomatyczna i tzw. „ofiarniczego wymiaru boskości” – nie usuwają tej niejednoznaczności. Dla zachowania zgodności z zasadą lex orandi – lex credendi konieczne jest wprowadzenie dopowiedzenia katechetycznego lub korekty redakcyjnej. Przedmiotem ofiary pozostaje człowieczeństwo Chrystusa, natomiast jej nieskończona skuteczność wynika z boskiej godności Ofiarującego. Artykuł stanowi pierwsze systematyczne opracowanie dogmatyczno-językowe formuły Koronki w perspektywie chrystologii nicejsko-chalcedońskiej, integrujące analizę egzegetyczną, liturgiczną i scholastyczną.