Abstract
Artykuł podejmuje analizę teologiczną Wielkiego Kanonu Pokutnego św. Andrzeja z Krety w perspektywie teologii miłosierdzia Bożego. Punktem wyjścia jest refren „Zmiłuj się nade mną, Boże”, który w strukturze hymnu pełni funkcję nie tylko pokutną, lecz również mistagogiczną i soteriologiczną. Analiza kluczowych terminów greckich — ἔλεος, μετάνοια i φιλανθρωπία — pozwala wykazać, że miłosierdzie w hymnografii bizantyńskiej nie oznacza wyłącznie moralnego przebaczenia, ale objawia dynamiczne i ontologiczne działanie Boga w historii zbawienia. Artykuł ukazuje ponadto związek Wielkiego Kanonu z duchowością liturgiczną Triodionu, tradycją hezychastyczną oraz wybranymi formami recepcji w teologii i ikonografii bizantyńskiej. W rezultacie Wielki Kanon Pokutny jawi się jako jedna z najważniejszych syntez wschodniej soteriologii, w której Boże miłosierdzie stanowi zarówno objawienie Boga, jak i drogę odnowy oraz przebóstwienia człowieka.