Abstract
Artykuł analizuje Rycerstwo Niepokalanej jako szkołę życia duchowego, przedstawiając jego genezę, cel, duchowość, formację członków oraz misję apostolską. Założone przez św. Maksymiliana Marię Kolbego w 1917 roku, Rycerstwo Niepokalanej powstało jako odpowiedź na duchowe i kulturowe wyzwania początku XX wieku, zachowuje jednak wysoką aktualność również w kontekście współczesnym. Szczególną uwagę poświęcono chrystocentrycznemu i maryjnemu charakterowi duchowości MI, opartej na koncepcji całkowitego oddania się Niepokalanej jako drodze prowadzącej do pełnego zjednoczenia z Chrystusem. Artykuł wykazuje, że formacja w Rycerstwie Niepokalanej ma charakter integralny i dynamiczny, łącząc życie sakramentalne, modlitwę osobistą, lekturę duchową i nieustanną pracę nad sobą z czynnym zaangażowaniem apostolskim. Działalność apostolska zostaje ukazana jako kontemplacyjno-czynna w swej naturze, obejmująca zarówno zewnętrzne działania ewangelizacyjne, jak i dary duchowe, takie jak modlitwa i ofiara. W zakończeniu studium podkreślono trwałą aktualność Rycerstwa Niepokalanej jako propozycji duchowej, która skutecznie odpowiada na wyzwania stojące przed współczesnym Kościołem.