Abstract
Artykuł przedstawia polemiczną i zarazem systematycznoteologiczną analizę formuły „ofiaruję Ci Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo” zawartej w Koronce do Miłosierdzia Bożego. Zasadniczy problem zostaje rozpatrzony w świetle normatywnego paradygmatu chrystologicznego ukształtowanego przez Sobór Nicejski I, Sobór Chalcedoński oraz późniejszą tradycję doktrynalną Kościoła. Punktem wyjścia studium jest zasada lex orandi – lex credendi, zgodnie z którą język modlitwy nie tylko wyraża wiarę, lecz również podlega ocenie doktrynalnej. Artykuł dowodzi, że sporna formuła nie może zostać rozstrzygnięta wyłącznie za pomocą hermeneutyki dewocyjnej, afektywnej lub mistycznej, jeśli jej literalna struktura wprowadza „Bóstwo” w semantyczny zakres aktu ofiarowania. W pierwszej części zrekonstruowano klasyczną teologię ofiary Chrystusa jako aktu dokonanego według Jego człowieczeństwa, podczas gdy jej zbawcza skuteczność wypływa z Jego Boskości. W drugiej części przeanalizowano językową i dogmatyczną strukturę samej formuły, wskazując, że zawiera ona kategorialne pomieszanie między tym, co może być ofiarowane, a tym, co z racji Boskiej niezmienności i współistotności nie może stać się przedmiotem oblaty. Trzecia część podejmuje rozróżnienie między hermeneutycznym łagodzeniem a kwalifikacją dogmatyczną, stawiając pytanie, czy analizowaną formułę należy traktować jedynie jako nieprecyzyjny wyraz pobożności, czy też jako obiektywnie błędną teologicznie propozycję w sensie materialnym. Artykuł konkluduje, że spójność doktrynalna wymaga czegoś więcej niż pobożnej intencji oraz że modlitwa Kościoła musi pozostawać odpowiedzialna wobec ontologicznej i chrystologicznej precyzji dogmatu katolickiego.