Abstract
Podejmowanie decyzji przestrzennych związanych z alokacją funkcji zagospodarowania związane jest z problemem rozstrzygania konfliktów przestrzennych. Do określenia przydatności terenu wykorzystywane są systemy informacji geograficznej i metody analiz wielokryterialnych. Coraz częściej do procesu analizy dopuszczane są grupy uczestników, które pełnią zróżnicowane role w procesie podejmowania decyzji i mają różne cele. Rozbieżność ocen między poszczególnymi członkami grupy może być analizowana i mogą zostać wyznaczone miary tej rozbieżności. Wyznaczone, poprzez analizę wielokryterialną, mapy przydatności terenu stanowią dane wejściowe do analizy wielocelowej alokacji funkcji terenu. W metodach heurystycznych stosowane są różne podejścia, gdy występuje konflikt przestrzenny. W pracy przedstawiono procedurę analizy, w której przyjęto, iż przestrzenna miara rozbieżności ocen decydentów powinna być uwzględniona w rozstrzyganiu konfliktów przestrzennych