Abstract
Pamięć o II wojnie światowej jest w Polsce pielęgnowana wyjątkowo intensywnie i z dużym ładunkiem emocjonalnym. Przejawem tego jest m.in. boom inwestycyjny dotyczący obiektów i przestrzeni upamiętniających – takich jak pomniki czy całe założenia pomnikowe oraz muzea pamięci – który można było zauważyć w ostatnich trzech dekadach. Architektura pamięci w Polsce coraz częściej wykorzystuje materiały jako narzędzia budowania narracji o przeszłości.
W artykule przedstawiono analizę wybranych realizacji powstałych po 2000 r. Celem badania jest opracowanie syntetycznego modelu interpretacyjnego ukazującego zależności między zastosowanymi materiałami a ich rolą w kształtowaniu narracji przestrzeni pamięci przez przypisanie im określonych znaczeń symbolicznych, ze szczególnym uwzględnieniem ich oddziaływania na percepcję zmysłową i emocjonalną użytkownika. Zastosowano metodę jakościowej analizy przypadku obejmującej wybrane realizacje architektury pamięci II wojny światowej powstałe w Polsce po 2000 r. W badaniu uwzględniono takie kryteria jak: sposób ekspozycji materiałów, relacje materiału z kompozycją przestrzenną, potencjalne znaczenia symboliczne przypisywane tym rozwiązaniom oraz ich oddziaływanie sensoryczne na odbiorcę. Na końcu analizy zamieszczono tabelę Model interpretacyjny relacji materiał – znaczenie – sensoryczność. Model pełni rolę pomostu między semiotyką (znaczeniem) a fenomenologią (doświadczeniem zmysłowym) architektury pamięci w kontekście narracyjności wykorzystywanych materiałów, który może stanowić podstawę do dalszych badań empirycznych.