Abstract
Bu araştırma, Rize ili Çayeli ilçesi sınırları içinde bulunan Senoz Vadisi’nde organik çay üreticilerinin tarımsal deneyimlerini ve organik tarım sürecindeki dönüşümleri refleksif mini otoetnografik bir yaklaşımla incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışma, 2025 yılı boyunca çayın üç ana hasat döneminde (Mayıs, Temmuz, Ağustos-Eylül) gerçekleştirilen saha gözlemleri ve 12 üreticiyle yürütülen yarı yapılandırılmış görüşmelerden elde edilen verilere dayanmaktadır. Çözümlenen veriler, saha notları ve kişisel gözlemler sonucunda çayın gündelik yaşam üzerindeki etkisi, çay üretiminde makineleşmenin önemi, organik çay üretiminde ekonomik sorunlar ve organik çay tarımının sürdürülebilirliği temaları açığa çıkmıştır. Sonuç olarak ekonomik sorunlar ve geleceğe yönelik istikrar kaygılarına rağmen “aile mirası” geleneğinin üretimi devam ettirmede motivasyon sağladığı, kadın emeği ve çay motoru kullanmanın çay üretimine yeni bir ivme kazandırdığı, genç kuşakların ilgisizliğinin ise sürdürülebilirlik açısından risk oluşturduğu söylenebilir. Senoz Vadisi örneği, organik çay üretiminin ekolojik bir dönüşümün ötesinde gündelik yaşam, göç, kuşaklar arası aktarım ve kültürel sürdürülebilirlik biçimlerinin yeniden üretildiği çok boyutlu bir dönüşüm olduğunu somutlaştırmak açısından önemlidir. Bu yönüyle çalışma, tarımda sürdürülebilirliğin sosyal ve kültürel boyutlarına dikkat çekerek literatüre içerden bir bakış sunmaktadır.