Abstract
Wat weten we over de uitsterving van diersoorten in Brussel? De inventarissen die in opdracht van Leefmilieu Brussel opgemaakt zijn, geven aan welke diersoorten er aanwezig zijn, welke er talrijk of zeldzaam voorkomen en welke er uitgestorven verklaard zijn. Maar wat is er dan precies gebeurd met die verdwenen soorten? Welke verhalen gaan er achter die vaststellingen schuil? Dit artikel vertelt het verhaal van vijf amfibiesoorten die in de negentiende en twintigste eeuw verdwenen zijn uit Brussel. Aan de hand van waarnemingen op het terrein en uiteenlopende kennisbronnen keert het terug naar de plaatsen waar padden, kikkers en watersalamanders ooit leefden. Zo probeert het deze uitstervingen zo concreet mogelijk te benaderen, evenals de ervaringen van degenen die zich om deze diersoorten bekommerd hebben. Deze vijf verhalen haken in op het hedendaagse debat over natte leefgebieden in de stad. Ze nodigen uit om na te denken over hoe we in een stedelijke omgeving kunnen samenleven met andere levende wezens. De verhalen maken ook duidelijk dat de amfibieën die nu nog in deze leefgebieden waargenomen en ondersteund worden, niet alleen de soorten zijn die er voorkomen, maar vooral de amfibiesoorten die nog overblijven. Ze leven voort in een gebied dat getekend is door grootschalige verliezen, een proces waarvan het einde nog niet in zicht is. Tot slot wijst deze studie van lokale uitstervingen erop dat er binnen de politieke ecologie ook aandacht moet zijn voor de reconstructie van een vergeten geschiedenis, zelfs wanneer de beschikbare bronnen beperkt zijn.