Abstract
Birinci tekil şahıs ağzından yazılmış olması yönüyle lirik şiirle benzerlik gösteren “dramatik monolog”; lirik şiirden farklı olarak mutlaka şairden başkası olan bir söyleyicinin ağzından, belirli bir durum ve bağlam içinde, bir dinleyiciye yöneltilerek yazılan bir şiir türüdür. Kökü çok daha geçmişe dayandırılsa da Viktorya dönemi İngiltere’sinde bir tür olarak ortaya çıkan ve gelişen “dramatik monolog” şiir türü; Türk edebiyatında özellikle Batı şiir geleneğine en bilinçli ve estetik düzeyde yaslanan bir hareket olan İkinci Yeni şiirinde belirgin şekilde kendini gösterir. İkinci Yeni şairlerinin şiirlerinde önceki dönemlere nispeten bilinçli bir tercih olarak dramatik monologa ilgilerinin “dizi-şiir” veya “nehir şiir” diyebileceğimiz uzun şiirler dolayısıyla olduğu ve bu şairlere dramatik monolog türünün; imge yoğunluğu olan bir düzyazının imkânlarından da yararlanarak geliştirdikleri şiir dili için elverişli bir zemin sunduğu söylenebilir. Şiirinde kullandığı ses, imaj ve yeni formların kullanım yönüyle İkinci Yeni şiiriyle ortak noktaları bakımından bu hareketin içinde gösterilen; ancak geleneksel temaları yeni bir ses, imaj ve yeni formlarla kendisinin “Diriliş” adını verdiği bir edebî hareket içinde tanımlayan Seza Karakoç’un da “dizi-şiir” kategorisinde olan dramatik monolog türüne diğer İkinci Yeni şairleri gibi ilgi gösterdiği görülmektedir. Bu çalışmada lirik şiirle benzer ve farklı yönleri de ele alınarak dramatik monolog türü tanıtılacak ve dramatik monolog türünde yazılan Sezai Karakoç’un “dizi-şiir” diyebileceğimiz “Hızırla Kırk Saat” şiirinde bu türün özellikleri gösterilecektir.