Abstract
Autor analizuje prawnorzeczowy status trwale związanych z gruntem instalacji OZE posadowionych na cudzym gruncie. Obecnie, jako część składowa nieruchomości gruntowej, nie mogą one co do zasady stanowić odrębnego przedmiotu prawa własności. Dotyczy to zarówno sytuacji gdy instalacje OZE zostały wzniesione na cudzym gruncie na podstawie stosunków prawnych o charakterze rzeczowym, jak i obligacyjnym. Autor rozważa, czy dla umocnienia i zabezpieczenia takich inwestycji nie byłoby celowe przełamanie w stosunku do nich zasady superficies solo cedit – na wzór urządzeń przesyłowych, poprzez nowelizację art. 49 §1 Kodeksu cywilnego. Postuluje także de lege ferenda wprowadzenie do prawa polskiego prawa zabudowy, konstrukcyjnie zbliżonego do obecnego prawa użytkowania wieczystego, ale nie ograniczonego do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego, lecz umożliwiającego wykorzystanie w celach inwestycyjnych gruntów prywatnych.