Abstract
Artykuł podejmuje problematykę sprawiedliwości klimatycznej w kontekście rozwoju odnawialnych źródeł energii (OZE). Punktem wyjścia jest teza, że prawo nie jest neutralnym instrumentem technicznej regulacji, lecz może i powinno pełnić funkcję promotora sprawiedliwości klimatycznej. W części teoretycznej przedstawiono ramy etyczne, w tym koncepcje Johna Rawlsa, Hansa Jonasa, Joan Tronto, Henry’ego Shue, Simona Caneya, Amartyi Sena i Marthy Nussbaum. W części empirycznej przeanalizowano wybrane orzeczenia sądowe (Urgenda v. Netherlands, opinia doradcza MTS z 2025 r.) oraz rozwiązania legislacyjne w Hiszpanii (wspólnoty energetyczne), Niemczech (Energiewende) i Polsce (ustawa 10H). Analiza pokazuje, że prawo może być zarówno narzędziem wspierającym sprawiedliwość klimatyczną, jak i barierą jej realizacji. Artykuł kończy się rekomendacjami dotyczącymi projektowania prawa klimatycznego w sposób, który zapewnia równy podział kosztów i korzyści transformacji energetycznej oraz chroni prawa i interesy obecnych i przyszłych pokoleń.